فانوس دریایی

نداند رسم یاری بی وفا یاری که من دارم
به آزار دلم کوشد دل‌آزاری که من دارم
و گر دل را به صد خواری رهانم از گرفتاری
دلازاری دگر جوید دل زاری که من دارم
به خاک من نیفتد سایه سرو بلند او
ببین کوتاهی بخت نگونساری که من دارم
گهی خاری کشم از پا گهی دستی زنم بر سر
بکوی دلفریبان این بود کاری کهمن دارم
دل رنجور من از سینه هر دم می رود سویی
ز بستر می گریزد طفل بیماری که من دارم
ز پند همنشین درد جگر سوزم فزونتر شد
هلاکم می کند آخر پرستاری که من دارم
رهی آنمه بسوی من بچشم دیگران بیند
نداند قیمت یوسف خریداری که من دارم
 
رهی معیری

دلم پیش تو جامونده 

می خوامت بینهایت من 

می خوامت دنیا تا دنیاست  

ازاینجا تا قیامت من  

نمی خوام جز تو چیزی من 

توای یاقوت الماسم  

برای قلب غمگینم  

تو بودی عشق واحساسم 

تورفتی و من تنها  

چه بی تو سرد وخاموشم 

نکردم من فراموشت  

چرا کردی فراموشم 

از اون وقتی که رفتی تو

توچشمام گریه مهمونه

پرم از بوی دلتنگی

همه دنیا یه زندونه 

از اون وقتی که رفتی تو

شده دنیا قفس انگار

مثه قمریه سرخورده

شدم از زندگی بیزار

هنوز عکس قشنگه تو

تو قاب روی دیواره

هنوزم دل پر حسرت

بفکر روز دیداره

نمی دونی چه دلتنگم

نمی دونی چه دلگیرم

تمومه کار دل بی تو

نیایی بی تو می میرم 

....

آنچنان منتظرم

آنچنان منتظرنامه ای از سوی توام

که اگر نامه رسان گرگ بیابان باشد

دشمن جان باشد

قدمش می بوسم

تا که دلباخته بره شود

بهترین عاشق این دره شود

واگر در نامه بنویسی چیزی

همه احساس تورا

در همان صفحه بی حرف وکلام

موبه موخواهم خواند

 به رهت خواهم ماند

نامه ات خواهم خواند

بهر من نامه بده

                    بهر من نامه بده

بای عاشقان ای عاشقان

گلایه دارم از جهان

نامردمی از هر کران

آتش به دلها می زند

همچون زمین  وآسمان

ستاره های خون چکان ، سنگ مصیبت هر زمان

برسینه ما می زند

آتش به دلها می زند آتش به دلها می زند

دنیا به کام اهل ناز، ما بیدلان اهل نیاز

این قلب خونین باغ ما، داغ شقایق داغ ما

ما خسته ازرنگ وریا، با درد هرداغ آشنا

این اسمان را پر فروغ ، روی زمین را بی دروغ

خالی زکین می خواستیم ،  نیک ونوین می خواستیم

زیبا ترین می خواستیم ، کی اینچنین می خواستیم

روزی که قلب این جهان، باعشق وآزادی زند

دنیا به روی مردمان، لبخندی از شادی زند

ای عاشقان ای عاشقان

از یاد ما یاد آورید

دلدادگان دلدادگان

با یاد ما داد آورید، از یاد ما یاد آورید

شادا که با یگانگی از بند غم رها شویم

به رغم هر بیگانگی ، من وتو با هم ما شویم

شادا به روزی اینچنین

چون ما چنین می خواستیم

آری همین می خواستیم

     من دیگه خسته شدم  بس که چشام بارونیه

پس دلم تا کی فضای غصه رو مهمونیه

من دیگه بسه برام تحمل این همه غم

بسه جنگ بی ثمر برای هر زیاد  وکم

وقتی فایده ای نداره  غصه خوردن واسه چی؟

واسه عشقای توخالی ساده مردن واسه چی؟

نمی خوام چوب حراجی رو به قلبم بزنم

نمی خوام دربه در پیچ وخم  این جاده شم

واسه آتیش همه یه هیزم  آماده شم

یا یه موجود کم وخالیه پر افاده شم

وایسا دنیا وایسا دنیا من می خوام پیاده شم

همه حرف خوب می زنن اما کی خوبه این وسط

بد وخوبش  با شما  ما که رسیدیم ته خط

***

قربونت برم خدا

چقدر غریبی  رو زمین

آره دنیا ما نخواستیم دل  رو با خودت نبین

اینهمه چرخیدی و چرخوندی آخرش چی شد

اون بلیط شانس دا‌ئم بگو قسمت کی شد

همه درویش همه عارف  جای عاشق ها کجاست؟

پس از آن غروب رفتن، اولین طلوع  من باش

من رسیدم رو به آخر، تو بیا شروع من باش

شب و از قصه جدا کن،  چکه کن رو باور من

خط بکش رو جای پای  گریه های آخر من

اسمت وببخش ولم کن، بی توخالیه نفسهام

قد بکش رو باور من، زیر سایه بون دستهام

خواب سبز رازقی باش  عاشق همیشگی باش

خسته ام از تلخی شب، تو طلوع زندگی باش

من پر از حرف سکوتم، خالیم رو به سقوطم

بی تو و آبی عشقت، تشنه ام کویر لوتم

نمی خوام آشفته باشم، آرزوی خفته باشم

تونذار آخر قصه ، حرفمو نگفته باشم

این آخرین تلاشمه ، واسه بدست آوردنت

باور کن این قلب و نرو

                           این التماس آخره

چقدر می خوای تو بشکنی ، غرور این شکسته رو

هرچی می خوای بگی بگو

                           اما نگو بهم  برو

این دلو عاشقش نکن ، اگه منو دوست نداری

راحت بگو اگه می خوای، قلب منو جا بذاری

دلم پر از شکایته،  اما صدام در نمی آید

می ترسم از دستم بری، کاری ازم بر نمیآد

نرو، نذارکه بعد ازاین ،دنیا به عشق شک بکنه،

هر کی دلش جای دیگست

                         عشق بخواد ترک بکنه

نفس زدم از ته دل معصوم این دل بخدا

نذار بشه محال واسش ،  باور عشق آدما

مرگ دلم پای تو، اگه ازش گذر کنی

لب تر کنی رفیقتم،  کافی با ما سر کنی

عاشق نبودی تو

من عاشقت بودم

در قبله گاه عشق

بودی تو معبودم

آرام آسوده ، در خواب خوش بودی

یک لحظه من بی تو ، هرگز نیاسودم

من با نفسهایم نام تو را خواندم

کاش ای هوسبازم

                         با تو نمی ماندم

روزی که می گفتی من با تو می مانم

روزی  که دانستی  من بی تومیمیرم

روزی که با عشقت بستی  به زنجیرم

بازنده من بودم این بوده تقدیرم

خوش باوری بودم  پیش نگاه تو

هر دم ز چشمانت خواندم  کلامی نو

عشق تو چون برگی در دست طوفان بود

دل کندن و رفتن پیش توآسان بود

روزی به من گفتی دیگر نمی مانم

گفتم که می میرم گفتی که می دانم

باور نمی کردم هرگز جدایی را

آن آمدن با عشق

                        این بی وفایی را

دلم خون شد از این افسرده پاییز

از این افسرده پاییز غم انگیز

غروبی سخت محنت بار دارد

همه درد است وبادل کار دارد

شرنگ افزای رنج زندگانی ست

غم او چون غم من جاودانی ست

شرابش ریخته، جامش شکسته

گل وگلزار را چین بر جبین است

نگاه گل نگاه واپسین است

پرستو های وحشی بال در بال

امید مبهمی را کرده دنبال

....

نهیب تند بادی وحشت انگیز

رسد همراه بارانی بلا خیز

بسختی می خروشم : های باران!!

چه می خواهی زما بی برگ وباران؟

برهنه بی پناهان را نظر کن

در این وادی قدم آهسته تر کن

شد این ویرانه  ویرانه تر چه حاصل

پریشان شد پریشان تر چه حاصل؟

تو که جان می دهی بر دانه در خاک

غبار از چهر گل ها می کنی پاک

غم دل های ما را شستشو کن

برای ما سعادت آرزو کن

تو یه قلب پاک می خواستی ایناهاش

عاشق وهلاک می خواستی ایناهاش

مگه نه، اونکه میون عاشقات

تو یه سینه چاک می خواستی ایناهاش

آره اون عاشق دیوونه منم

اونیکه قدر  تو میدونه منم

بخدا اونکه یه لحظه  یه نفس

بی خیال تو نمی مونه منم

تو بگو فقط بگو چی کار کنم

چه جوری قلب تو رو شکار کنم

اگه عشق تازه ای  دلم می خواد

همه زندگیمو قمار کنم

توبذار فقط یه بار نگات کنم

یه دفعه از ته دل صدات کنم

تو فقط اشاره کن که یک شبه

همه ی دنیا رو خاک پات کنم

اره اون رسوای بی دل ایناهاش

اسیر خیال باطل ایناهاش

میون هر چی خدا داده به تو

مست اون چشمای خوشگل ایناهاش